Wat doen holebi-bewegingen?
De holebi-beweging probeert deze coming out te stimuleren door het uitbouwen van een heel net van holebi-groepen: jongerengroepen (in Vlaanderen verenigd in "Wel Jong Niet Hetero"), zelfhulpgroepen (bijvoorbeeld voor gehuwde holebi's), thematische werkgroepen (zoals rond geloof en homoseksualiteit), culturele verenigingen, sportclubs. Door de ontmoeting met anderen stijgt het eigen welbevinden waardoor de stap naar coming out vaak vlugger gezet wordt. De coming out verhoogt op zijn beurt meestal het psychisch welbevinden.
Door dit alles wordt meer en meer duidelijk hoe talrijk en hoe divers de groep van holebi's wel is. Dat blijkt ook uit de "gay parades" (optochten) die ieder jaar in de grote steden worden georganiseerd (bij ons "de Roze Zaterdag" genoemd). Lesbiennes ontmoeten elkaar op de jaarlijkse "Lesbiennedag". Iedereen moet daarbij het recht krijgen te zijn zoals zij of hij wil zijn: mannen die zich graag als vrouw verkleden of vrouwen die zich "macho" gedragen mannen die zich in gewaagde lederen outfit steken of vrouwen op een Harley Davidson en tussen deze twee uitersten de overgrote meerderheid, mannen en vrouwen die er "gewoon" uitzien. Ook de holebi's die zich "queer" (raar, vreemd) noemen, krijgen hun plaatsje onder de zon. Om dit uit te drukken gebruikt de holebi-beweging meer en meer een nieuw symbool: de regenboogvlag. Ze gaan prat op de diversiteit, op de kleurrijkheid van hun groep.
Verwijzend naar de omvang van hun achterban probeert de beweging door politieke acties of door meer discrete lobbying binnenskamers een aantal structurele veranderingen te realiseren. Die moeten ervoor zorgen dat de toegenomen tolerantie uitmondt in wettelijke rechten, die verworven zijn en niet meteen weer teruggeschroefd kunnen worden. Dat is een reëel gevaar, zeker in tijden van economische onzekerheid.